Rozwój Kodokan Judo

: Function ereg() is deprecated in /var/www/clients/client3/web5/web/modules/paging/paging.module on line 106.

 

Ćwiczenia judo w trzecim Kodokan (Kaminibancho dojo) w 1884 roku

Ćwiczenia judo w trzecim Kodokan (Kaminibancho dojo) w 1884 roku

W styczniu 1883 dojo przeniesiono na krótki okres do Minami Jinbocho  (Minami Jimbocho dojo (2)) w dzielnicy Kanda. Przeprowadzka ta wyniknęła z podjęciem przez Kano dodatkowej (oprócz Gakushuin) pracy w Intytutcie Kobukan. Był tam nauczycielem ekonomii politycznej i psychologii. Kano wraz z najbliższymi uczniami zamieszkał w domu Yoshio Tanaki. Na dojo zaadaptowali starą, zimną w zimie i duszną w lecie starą szopę, mieściło tam się tylko 10 tatami, ćwiczenia utrudniały stojące pośrodku filary. Jikubo rzadko odwiedzał to dojo, również Kano mający wiele pracy zarówno w Kobukan jak i Gakushuin rzadziej brał udział w zajęciach. Treningi prowadził głównie Saigo. Ćwiczono codziennie od 15:00 do wieczora, a w niedzielę od 7:00 do południa. W tym roku w kolegium Gakushuin na polecenie jego dziekana Taneyasu Tachibana wybudowano dojo w którym ćwiczono judo, ale w roku 1886 z nieznanych powodów przerwano tam treningi. (Kilka lat później wznowiono zajęcia pod kierunkiem Shizuya Iwanami oraz Keitaro Inoue ze szkoły Tenshin shinyo ryu, których wyznaczył Jigoro Kano)

We wrześniu 1883 roku Kano przeniósł się do Kaminibancho (Kaminibancho dojo (3)) i ponownie zamieszkał wspólnie ze swoimi uczniami. Najpierw korzystano z maleńkiego pokoju (osiem tatami - było to chyba najmniejsze dojo świata), później dzięki uprzejmości właściciela, pana Kamiyo, zbudowano w ogrodzie dojo z dwunastoma tatami. Nowa mata mimo, że mała miała bardzo wysoką jakość. W dojo znajdowało się również podwyższenie dla mistrza i gości oraz shoji czyli duże okno w którym zamiast szyb znajduje się papier. Podczas ćwiczeń w Eishoji Tsunetoshi Jikubo brał udział w randori lecz po przeniesieniu dojo do Kojimachi Ue Nibancho ćwiczył już tylko kata. W dojo tym Kano doskonalił swoje jujutsu ze zdwojoną energią, potrafił ćwiczyć również w nocy. Tutaj do starych uczniów dołączyli nowi: Namura Tsunao, Seiya Iwanami, Takeiro Yuwata, Masujiro Honda, Bunzo Kasaya.

"Wielka czwórka judo" Tomita, Saigo, Yamashita, Yokoyama.

"Wielka czwórka judo" Tomita, Saigo, Yamashita, Yokoyama.

Jigoro Kano ucząc swoich podopiecznych, czynił to według własnych poglądów, nie zapominając jednak o mądrości swoich nauczycieli. Przychodziło to mu naturalnie, bez większego wysiłku, nauczał nowych elementów, odróżniając swoją metodę od innych. Nie zapominał o rozwoju swojej wiedzy i umiejętności. Podróżował całymi dniami, by spotykać się z innymi nauczycielami jujutsu. Uczył się od nich ich sposobów i polepszał swoje techniki. Studiował rękopisy instruktażowe szkół Kito, Tenshin shinio, Toda, Sekiguchi i Shibukawa szukając przewodniej zasady całego systemu, systematyzował techniki i doskonalił je od strony przydatności w walce. W międzyczasie Kano zaczął opracowywać własne techniki i udoskonalać te już mu znane. Dopracował m.in. takie techniki jak: Kata Guruma czy Uki Goshi (Kano zawsze demonstrował tą technikę na lewą stronę). Dokonał znacznego wysiłku, aby nadać pełną formę swemu nowemu KODOKAN JUDO. Kodokan Judo osiągnął później tak niebywały sukces być może dlatego, że Jigoro Kano był przede wszystkim pedagogiem, a nie tylko mistrzem jujutsu Kano ryu. Potrafił on przyciągnąć do siebie wspaniałych uczniów, których wspierał wiedzą i doświadczeniem w późniejszym okresie rozwoju judo.
Na początku 1884 roku zatwierdzono tzw. " Księgę Życzeń" i tych którzy byli uczniami Kano od 1882 roku poproszono o złożenie tam podpisu. Jako pierwszy podpisał się będący najstarszym uczniem Tsunejiro Tomita a po nim hrabia Seiko Higuchi. Wprowadził przysięgę. Przyrzeczenia te uczniowie składali nie swojemu mistrzowi, ale samym sobie, co było wyjątkowe w zhierarchizowanej Japonii.
Przysięga brzmiała:

 

 

  • Teraz, kiedy zdecydowałem poświęcić siebie dla Judo, nie przestanę w ciągłym treningu tej formy sztuki.
  • Nie zhańbię reputacji mojego dojo poprzez moje osobiste zachowanie.
  • Nigdy nie ujawnię sekretów ludziom z zewnątrz, a także nie wstąpię do żadnej innej szkoły, chyba że byłoby to absolutnie konieczne.
  • Nie będę uczył Judo bez wcześniejszej konsultacji i otrzymania pozwolenia od mojego nauczyciela.
  • Przez resztę mojego życia będę przestrzegał zasad Kodokan Judo.

Każdy podpisał się pędzelkiem umoczonym we własnej krwi. Potem co roku organizowano w Kodokan różne uroczystości: Kagami Baraki – Dzień Nowego Roku, miesięczne egzaminy i ceremoniał promowania na wyższy stopień. Od tamtego dnia Nihonden Kodokan Judo stało się powszechnie znane. Tego samego dnia Shiro Saigo i Tsunejiro Tomita otrzymali dyplomy na 1 dan. To oni otrzymali pierwsi czarne pasy w Kodokan. Niedługo następnymi yudanscha zostali Katsutaro Oda, Hoken Iwasaki, Shizuya Iwanami i Ischiro Munekata. Mniej więcej w tym samym czasie uczniami Kodokanu zostali, znani później jako wybitni nauczyciele judo – Sakujiro Yokoyama i Yoshiaki Yamashita. Pod koniec roku dołączyli do nich Itsuro Kanzo, Kazaburo Tarao i Jiro Nango – późniejszy wice prezydent Kodokan. Nango miał wtedy 9 lat i był najmłodszym uczniem Kodokan. Nango był synem starszej siostry Jigoro Kano, która również praktykowała judo. W 1885 roku liczba uczniów podwoiła się i osiągnęła 55 osób. W tym czasie w dojo Kodokan pojawili się pierwsi cudzoziemcy – byli to Amerykania, bracia Eastlake. Jeden z nich ważył ponad 120 kg lecz w walce z malutkim Saigo (153 cm wzrostu i 51 kg wagi) był ponoć rzucany jak dziecko.
 

Członkowie Kodokan Judo w 1885 roku (w środku, siedzi Jigoro Kano)

Członkowie Kodokan Judo w 1885 roku (w środku, siedzi Jigoro Kano)