Rozwój i ekspansja w Japonii

: Function ereg() is deprecated in /var/www/clients/client3/web5/web/modules/paging/paging.module on line 106.

 

Yoshiaki (Yoshitsugu) Yamashita (1865-1925) pierwszy, który zdobył 10 Dan

 

Po kilku latach przestała być jedyną szkołą w Japonii. W całym kraju powstawały liczne sekcje i szkoły, w których uczono sztuki judo. Judo miało znaczenie edukacyjne i dzięki temu tak szybko się rozprzestrzeniało. Jigoro Kano starał się przekonać swoich podopiecznych, że sztuka ta jest drogą w życiu, a nie tylko sposobem spędzania wolnego czasu. Prawdziwy rozwój Kodokan datuje się po 1886 roku, 3 października 1887 roku filię Kodokan utworzono w Nirayama – zajęcia tam prowadził Tsunejiro Tomita, a druga powstała 1 września 1888 roku na wyspie Etajima w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej dzięki staraniom Takeo Hirose. Prawdą jest, że kolegium Gakushuin już miało wcześniej dojo, ale w roku 1886 z nieznanych powodów przerwano tam treningi. (prawdopodobnie ze względu na pożar Gakushuin). W dojo tym praktykowano jujutsu – także Kodokan Judo. Tak więc należy stwierdzić, że Oficerska Szkoła Marynarki Wojennej jako pierwsza instytucja przyjęła i włączyła judo do swojego programu. Nauczycielami w tej szkole zostali Yoshiaki Yamashita (którego po pół roku zastąpił Sakujiro Yokoyama) oraz Hoken Iwasaki. 17 września 1889 roku powstała również sekcja w dzielnicy Kojimachi, w Tokio, ale na bardzo krótko. Ponownie wznowiono jej działalność w 1891 roku. 21 października 1889 roku powstała sekcja Kodokan Judo w Kioto - od 1892 zaczęto rozgrywać regularnie zawody między szkołami judo w Tokio i w Kioto. Następną utworzono 20 września w Kumamoto w 1892 roku. Od tego czasu w całej Japonii powstało wiele sekcji judo. 1892 rok zamknął się liczbą 386 judoka wpisanych do Księgi Życzeń. Do roku 1892 Kano pozostawał kawalerem (mimo zawarcia małżeństwa tak późno, doczekał się jednak 8 dzieci), taki stan rzeczy pozwalał mu na zredukowanie do minimum wydatków na osobiste potrzeby. Mimo to, uposażenie nie zawsze wystarczało mu na pokrycie kosztów utrzymania uczniów i dojo.

Wejście do Shimotomizaka dojo n°1 (szósty Kodokan - 1893 rok)

Wejście do Shimotomizaka dojo n°1 (szósty Kodokan - 1893 rok)

W grudniu 1893 roku otwarto Shimotomizaka dojo n°1 (6) w Tokio, był to pierwszy budynek zbudowany specjalnie dla Kodokan judo (nie licząc szop stawianych wcześniej w ogródkach). W budynku tym znajdowało się dojo ze 107 tatami. W 1885 roku Kano ustalił ogólne techniki i elementy systemu Kodokan Judo, które jednak nadal rozwijano (Jigoro Kano zmieniał i dokładał wciąż nowe techniki) jeszcze do 1920 roku. W swoim rozwoju technik zwrócił uwagę na sposoby wytrącania z równowagi przy stosowaniu rzutów. Wybrał i usystematyzował najskuteczniejsze techniki, usunął niebezpieczne i nieskuteczne. Dopracował jak już wspomniano np. takie techniki jak: kata guruma, uki goshi. oraz. harai goshi – rzut przez zagarnięcie biodrem, który był skutecznym uzupełnienie ulubionego przez Kano uki goshi). Ponadto rozwinął te techniki, które były słabo rozwinięte w jujutsu, takie jak rzuty nożne – podcięcia – będące bardzo skuteczną bronią z silniejszym przeciwnikiem, mające olbrzymi wpływ na sposoby poruszania się po tatami. Przede wszystkim zwrócił jednak uwagę na metody nauczania, opracowując metodykę w oparciu o wypracowane formy kata, randori oraz uchi komi. Również uczniowie Kano mieli znaczący wkład w rozwój techniki judo, Schiro Saigo stworzył słynne yama arashi, a zdobywcy 10 dan: Hajime Isogai – hane goshi, Kyuzo Mifune - ashi guruma. Stronę wychowawczą i zasady filozoficzne rozwijano stopniowo i ostateczną formę osiągnęły dopiero w 1922 roku. Jigoro Kano opracował i wprowadził system klasyfikacji ćwiczących judo, którą przyjęły później wszystkie sztuki walki budo. Są to stopnie szkoleniowe kyu (uczniowskie) i dan (mistrzowskie). W 1895 roku Kano z grupą swoich najlepszych uczniów (Sakujiro Yokoyama, Yoshiaki Yamashita, Shuichi Nagaoka oraz Kanizaburo Iizuka) tworzy "go kyo" (go - pięć, kyo - grupa, zasada) - czyli metodę nauczania, podzieloną na pięć grup. Metodę tę modyfikuje i wzbogaca o nowe techniki, usuwając inne – archaiczne, dając jej ostateczny kształt w 1920 roku Olbrzymi wkład w studia nad ostatecznym systemem go kyo mieli: Yoshiaki Yamashita, Hajime Isogai, Shuichi Nagaoka, Kanizaburo Iizuka, Samura, Kyuzo Mifune i Shotaro Tabata. Ogólnie po ostatnich, kosmetycznych korektach w 1997 roku, technika Kodokan Judo obejmuje 96 technik 67 nage waza i 29 ne waza.

Kyuzo Mifune (1883-1965)

Kyuzo Mifune (1883-1965)

W sierpniu 1897 roku Jigoro Kano tworzy Towarzystwo "Zoshi Kai", którego głównym celem było wychowanie młodzieży. Po czym tworzy Instytut Kano, a następnie kolejne instytuty: Zenyo, Seihei, Zenichi i inne przeznaczone wychowaniu młodzieży. W 1899 roku - Kano, będąc przewodniczącym Komitetu Butotukai (centrum badania sztuk bojowych), ustalił przepisy sędziowskie sportowej walki judo, które ogłosił jako obowiązujące także w Kodokan. W okresie tym Jigoro Kano sam zaprzestał ćwiczenia. Był natomiast mistrzem, który nieustannie nauczał innych. Analizował, studiował, rozwijał i uzupełniał swoje judo.
Z biegiem czasu doszło do wyodrębnienia się z Kodokan judo nowej jego odmiany. Judo jako droga do kształtowania ducha i ciała idealnie nadawało się do promowania wśród młodych Japończyków, a zatem na uczelniach. Aby jednak uczynić je łatwym do nauczenia się w stosunkowo krótkim czasie oraz bardziej bezpiecznym, Kano położył nacisk na techniki parteru, ograniczając znaczenie trudnych i czasochłonnych w nauce rzutów. Już w roku 1914 zorganizował Mistrzostwa Japonii Szkół Wyższych na Cesarskim Uniwersytecie w Kioto. Stąd też ostatecznie nową odmianę judo nazwano uniwersytecką – Kosen. (analogiczną z brazylijskim jujutsu wywodzącym się z judo) Nie jest więc ono osobnym stylem, tylko jego odmianą, innym nurtem Kodokan judo wzbogacającym jego technikę. Po dziś dzień Kosen jest praktykowane na niektórych uczelniach japońskich (Mekką Kosen judo jest Klub Judo Uniwersytetu w Kioto). Rozwój ne waza był także efektem przegranego meczu z jujutsuka ze szkoły Fusen ryu, której mistrzem był Mataemon Tanabe. Szkoła ta nie próbowała uzyskiwać przewagi przez rzut, tylko poprzez kontrolę przeciwnika w parterze. Mecz o którym mowa odbył się około 1905 roku. Jigoro Kano był zawsze otwarty na nowości, które można byłoby zaadaptować do judo. Tak więc po przegranej zwrócił się do mistrza Tanabe, z prośbą o nauczenie jego i jego uczniów ne waza z Fusen. Prośba została spełniona i stąd też pochodzi część obecnego zakresu technicznego parteru w judo. Tak więc techniki nage waza, które w początkowym okresie dały wyraźną przewagę nad innymi szkołami jujutsu, w następnym okresie musiały zostać uzupełnione technikami w ne waza co doprowadziło do harmonijnego rozwoju judo.
W listopadzie 1906 roku otworzono Shimotomizaka dojo n°2 (7) z 207 tatami, otwarcie tak dużego dojo wynikało po trosze z przygotowań Japonii do wojny z Chinami. W 1907 roku Jigoro Kano wraz z uczniami opracowuje następne formy: Kime no kata (formy samoobrony), Nage no kata (formy rzutów) i Katame no kata (formy chwytów: trzymań, duszeń, dźwigni). Wymienione kata (formy) tworzy Jigoro Kano w Butotukai . W 1909 roku przekształca Kodokan z prywatnej instytucji w stowarzyszenie. W tych latach liczba uczniów Kodokan Judo przekroczyła 800.

 

Pamiątkowe zdjęcie mistrzów judo i jujutsu podczas spotkania Budo-semmon-gakko poświęconego Kata Kodokan Judo (1906 r.)

Pamiątkowe zdjęcie mistrzów judo i jujutsu podczas spotkania Budo-semmon-gakko poświęconego Kata Kodokan Judo (1906 r.)