Trochę o sporcie

: Function ereg() is deprecated in /var/www/clients/client3/web5/web/modules/paging/paging.module on line 106.

 

Anton Geesink

Anton Geesink

W czasie II wojny światowej rozwój judo uległ zahamowaniu, choć w niektórych armiach alianckich wprowadzono je nawet jako element wyszkolenia bojowego. W 1948 r. powstała Europejska Federacja Judo, do której przystąpiło początkowo 14, a później (1958 r.) już 18 państw. W 1951 roku zorganizowano pierwsze mistrzostwa Europy. W 1956 r. odbyły się pierwsze mistrzostwa świata (Tokio). Pierwszym mistrzem świata został Natsui przed Yoshimatsu, obaj Japonia, Geesinkiem Holandia i Courtine Franca. Drugie mistrzostwa świata odbyły się 30 listopada 1958 r. (w Tokio). Tytuł mistrza świata zdobył Sone przed Kaminaga i Yamashiki wszyscy z Japonii, oraz Parisetem (czwarty dan) z Francji. Trzecie mistrzostwa świata odbyły się w Paryżu. Paryskie mistrzostwa upamiętniły się pierwszym zwycięstwem zawodnika spoza Japonii. Była to wówczas ogromna sensacja. Mistrzem świata został 27-letni olbrzym z Utrechtu Holender Anton Geesink. Warunki fizyczne mistrza były imponujące: 198 cm wzrostu, 118 kg wagi, obwód szyi 56 cm, piersi 130 cm, bicepsu 49 cm. Wcześniej teoretycy judo zawsze obstawali przy tym, że w judo ciężar ciała i siła nie odgrywają decydującej roli, a zasadniczą jest technika, która pozwala zwyciężyć cięższych i silniejszych. Geesink powoli, lecz konsekwentnie zbliżał się do celu. Starty na arenie międzynarodowej rozpoczął w 1952 roku. Od tego czasu 15-krotnie zdobył tytuł mistrza Europy. W 1956 roku wywalczył 3 miejsce w mistrzostwach świata; w 1958 – czwarte a w 1961 w paryskiej sali Pierre de Coubertina wywalczył już bezapelacyjnie tytuł mistrza świata (m.in. pokonując naszego R.Zieniawę). Gessink pokonał kolejno wszystkich trzech japończyków uczestniczących w mistrzostwach: Sone, Koga i Kaminaga. Były to ostatnie mistrzostwa rozgrywane bez podziału na kategorie wagowe. Zwycięstwo Gessinka walnie się do tego przyczyniło. Na kolejnych mistrzostwach świata – igrzyska w Tokio w 1964 roku – gdzie judo znalazło się w olimpijskiej rodzinie jako dyscyplina pokazowa, zawody rozgrywano już w czterech kategoriach wagowych: do 68 kg, od 68 do 80 kg, i powyżej 80 kg. Ponadto przeprowadzono turniej w tzw. kategorii absolutnej (open), w którym uczestniczyć mogli zawodnicy dowolnej wagi. Złoto tej kategorii zdobył Gessink. Był to szok dla całej Japonii. Gwoli sprawiedliwości, jednak należy wspomnieć, że zawodnik ten mógłby równie dobrze reprezentować Japonię bowiem większość czasu spędzał w Kraju Kwitnącej Wiśni i był „wytworem” japońskiej szkoły judo. Musiało minąć jednak jeszcze sporo czasu, zanim inni Europejczycy (poza Geesinkiem), Amerykanie a także reprezentanci Polski zaczęli dorównywać japońskim mistrzom. W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku zaczęła "raczkować" nowa dyscyplina judo - Judo Kobiet. Dziś jest ona pełnoprawnym członkiem rodziny sportów olimpijskich (jest to pierwszy sport walki w którym występowały panie na Igrzyskach Olimpijskich. EUJ w latach 90-tych wprowadziła na zawodach dwukolorowe judogi, aby można było rozróżnić walczących zawodników i podnieść przejrzystość walki (o to upominali się telewizyjni sponsorzy). Przekonano do tego nawet Japończyków dla których biel judogi ma symbolizować czystość judo