Adam Adamczyk

: Function ereg() is deprecated in /var/www/clients/client3/web5/web/modules/paging/paging.module on line 106.

„Przygotowywaliśmy się do igrzysk olimpijskich w Monachium niezwykle intensywnie. Olbrzymia ilość pracy, jaką włożyłem w przygotowania, zaowocowała wynikami międzynarodowymi, ale z perspektywy czasu widzę, że psychicznie nie byłem jeszcze przygotowany, by zdobyć medal na olimpiadzie. Byłem niezwykle zmotywowany do walki. Hiromi Tomita wpoił w nas przekonanie, że na zawody należy iść jak na wojnę. Więcej chciałem, niż mogłem osiągnąć. Nie wyobrażałem sobie, że mogę przegrać i nie być mistrzem. Po powrocie byłem załamany i znikąd nie otrzymałem pomocy, z wyjątkiem mojej żony Uli. Potrzebowałem wyciszenia. Pierwszy brązowy medal zdobyłem w Mistrzostwach Europy w Londynie w 1974 r. Pierwszą walkę przegrałem z utytułowanym i doświadczonym Francuzem, Coche, a następnie wygrałem w repasażach wszystkie walki po kolei. O medal brązowy walczyłem z Rosjaninem Ciupaczenką, który w siódmej minucie walki (walki finałowe trwały wówczas 8 minut) był tak rozzłoszczony, że nic mi nie może zrobić, iż po jednej z akcji, w której znalazł się w parterze, ugryzł mnie w rękę, za co otrzymał karę chui i przegrał walkę. W następnym roku Mistrzostwa Europy w Lyonie. Powinniśmy z „Kobrą” (Antonim Reiterem) walczyć w finale. Stało się inaczej. W walce o finał spotkałem się z Rosjaninem Barkalajewem, którego cztery razy rzuciłem na yuko. Gdy obaj znaleźliśmy się w parterze, Barkalajew odwrócił mnie na plecy i ku nie tylko mojemu zdziwieniu, przyznano mu ippon. W finale Antek szybko rzucił Barkalajewa, wykonując o-soto-gari, i został mistrzem Europy. Ja musiałem zadowolić się brązowym medalem. Gdy Kazik Jaremczak został wybrany w EUJ odpowiedzialnym za szkolenie sędziów, takie „pomyłki” sędziowskie w walkach Polaków zdarzały się o wiele rzadziej. W tym samym roku w Mistrzostwach Świata w Wiedniu o finał walczyłem z judoką japońskim Hara, którego po jednym z jego ataków skontrowałem na ura-nage – szkoda, że poza matę. Przegrałem walkę stosunkiem głosów 1:2. Ponownie brązowy medal. Ale wówczas w mistrzostwach świata mogło startować po dwóch zawodników w wadze z każdego kraju, a więc dwóch Japończyków, dwóch Rosjan, dwóch Francuzów itd. Przygotowujemy się do igrzysk w Montrealu. Jeszcze tylko Mistrzostwa Europy w Kijowie, gdzie w finale przegrałem o złoto z Francuzem Coche. Nie miałem do niego szczęścia. Również „Kobra” przegrał z nim, ale zdobył „tylko” brązowy medal. W turnieju olimpijskim w Montrealu, w drugiej walce z Jugosłowianinem Obadovem, wykonałem seoi-nagę, miałem go na plecach, ale kontuzja łokcia kazała mi się wycofać. W tym momencie wpadłem na kontrę i… po marzeniach o medalu olimpijskim. Z Mistrzostw Europy w Ludwigshafen w następnym roku przywieźliśmy komplet medali: złoty srebrny i brązowy. Wreszcie upragniony złoty! W finale rzuciłem Heinkego z NRD na seoi-nage. Telewizja niemiecka wiele razy pokazywała ten rzut w zwolnionym tempie. Helsinki – Mistrzostwa Europy. Tylko ja z Polaków byłem w finale, który przegrałem przy „pustej tablicy”. Odczuwałem niedosyt. Ponownie mogłem być mistrzem Europy – tak po walce mówił rosyjski arbiter Gulewicz, który czekał, żeby jeden z sędziów wskaże na mnie. Moje ostatnie mistrzostwa Europy to Bruksela w 1979 r. Zdobyłem brązowy medal, ale na igrzyska olimpijskie nie pojechałem. Szkoda.”


ADAMCZYK ADAM EUCHARYST
ps. "Kadłubek",  judoka warszawskiej Gwardii, mistrz Europy, medalista mistrzostw świata, olimpijczyk z Monachium (1972) i Montrealu (1976).

Urodzony 1 października 1950 w Warszawie, syn Józefa Stanisława i Michaliny, absolwent miejscowego Technikum Samochodowego. Judoka, zawodnik (173 cm, 80 kg) stołecznej Gwardii (trener Jerzy Banaszak) walczący w dwóch kat. wagowych (78, 80 kg). 4-krotny mistrz Polski, w kat. do 78 kg (1977, 1978) i do 80 kg (1972, 1974), reprezentant kraju (trener Waldemar Sikorski), m. in. brązowy medalista MŚ 1975 (kat. do 80 kg), mistrz Europy 1977 (kat. do 78 kg), 2-krotny srebrny medalista ME 1976 (kat. do 80 kg), 1978 (kat. do 78 kg) oraz 4-krotny brązowy medalista ME 1974, 1975 (kat. do 80 kg), 1978 (druż.), 1979 (kat. do 78 kg). Zawodnik wybitnie inteligentny o bardzo szerokich horyzontach i zainteresowaniach, daleko wykraczających poza sport. W turniejach olimpijskich miał ewidentnego pecha, trafiając na najbardziej nie lubianych przeciwników. Po zakończeniu kariery sportowej - trener, m. in. kadry narodowej Grecji kobiet (1989-1991). Zasłużony Mistrz Sportu. Żonaty (Urszula Elżbieta - nauczycielka), ma dwoje dzieci: Agnieszkę Urszulę (1974) i Adama (1976). Mieszka w Warszawie.

*1972 Monachium: w. średnia - w pierwszej rundzie wyciągnął wolny los, w drugiej przegrał (2.12 min.) z R. Littlewoodem (N. Zelandia), odp. z konk.
*1976 Montreal: w. średnia - w pierwszej rundzie pokonał w 4.30 min. D. Guldemonta (Belgia), w drugiej przegrał (0.27 min.) z S. Obadovem (Jugosławia) i odp. z konk.

Zródło POLSKI PORTAL OLIMPIJSKI PKOl http://www.olimpijski.pl/index.shtml